Mijn Lief.

                                                       Christiene Düthler©



                                                 Mijn  lief.

                                                Zoekend naar woorden die hem raken
                                                zijn gevoelige snaar.  
                                                in haar hoofd heerst een orkaan
                                                zo ver weg  hier vandaan
                                                haar grote liefde was hij maar hier.

                                               Schrijvend op een vodje papier
                                               lieve woordjes komen boven.
                                               tranen krijgen de vrije loop.
                                               Als een oceaan vermengt met inkt
                                               onleesbaar worden liefdes zinnen
                                               door haar op papier gezet.
                
                                               Lieve woordjes wil ze fluisteren
                                               maar hij is ver van hier.
                                               Vergeten kan ze hem niet.
                                               dromen blijven komen
                                               ziet zich samen met haar lief.
                                               nee vergeten wil en kan ze  hem niet.

                                               Christiene Düthler ©

                                                   2011


                                             dit gaat niet over mij.


                                                            

De ogen zijn de spiegel van de ziel

 

                                                          Boomschors schijven.

Geloof hoop en liefde.

                                       Geloof Hoop en liefde.
                                       Een lange weg te gaan,hobbels kuilen en kronkels
                                       met vallen en opstaan.
                                       Een verkeerde afslag je bent de weg kwijt.
                                       Je zegt ja en amen tegen alleman,
                                       in het licht en donker vallen woorden
                                       die blijven hangen als een deken van mist.

                                       Langzaam maar zeker je bent het kwijt je eigen ik.
                                       Lang was je reis je volgde de borden
                                       Geloof Hoop en Liefde.
                                       Je voelt je hart bonzen en klopt op een
                                       vertrouwde deur.

                                       Er klinkt een stem welkom terug
                                       en slaat een arm om je heen.
                                       Warmte liefde en geborgenheid
                                       je weet het zeker je hebt het gemist.
                                       Haar eigen ik is terug.

                                             Christiene Düthler©

                                             Gedichten dag 2016

Kinderwens.

 

Christiene Düthler©

                                                    Kinderwens.

                                                    Zo lang al gelukkig samen

                                                    een grote wens.

                                                    Er komen vragen

                                                    wanneer nemen jullie een kind.

                                                    Dat doet veel pijn van binnen

                                                    gekwetst en verdrietig

                                                    stap je er over heen.

                                                    En dan is daar die dag

                                                    er word een kind verwacht.

                                                    Blijdschap en ongeloof.

                                                    Je wil de hemel danken

                                                    en schreeuwt het van de daken

                                                    wij krijgen een kind

                                                    van nemen is geen spraken.

                                                     Christiene Düthler©

                                                    Gedichtje 2011

                                                   Dit gaat niet over mij.

                                                  

Geisha's in winterse kou.

                           Christiene Düthler©

                          Geisha,s in winterse kou.

                         Tekenen -schilderen-op papier-50x36

Gelukkig Nieuwjaar.

 

         
                        Vadertje Tijd is een figuur uit de allegorische kunst.

                        Hij is de personificatie van tijd.



                                            Nieuwjaar.

                                           Twaalf maanden één jaar,voornemens
                                            ten spijt  het leven gaat snel
                                            weinig of geen tijd kijkend naar mensen
                                            om je heen in stres.
                                            Boodschappen tassen puilen uit
                                            Vaders,moeders met jengelende kinderen.

                                            Geuren stijgen op uit de oliebollen kraam
                                            poedersuiker dwarrelt als sneeuw
                                            door de lucht.
                                            De markt versiert met lichtjes
                                            uitgeput kom je thuis
                                            en steekt het het haardvuur aan.

                                            Zittend met  hapje en een drankje
                                            kijkend naar het dansen van de vlammen
                                            luisterend naar het knetterend vuur
                                            je brand een kaarsje
                                            weemoedig voelt het afscheid
                                            van het oude jaar.

                                             Je telt elke seconde, de klok
                                             slaat twaalf uur, het is Nieuwjaar
                                             stilte word verbroken

                                             vuurpijlen en donderslagen               
                                             horen en zien vergaat,het vuurwerk
                                             laat weten dat het Nieuwe jaar
                                             2016  is in gegaan.

                                              Christiene Düthler©

Prettige Kerstdagen.

                                      Met dit blog gaat mijn aandacht naar de bezoekers
                                      en volgers van mijn blog.
                                      Dichtbij en wereldwijd.............
                                      Wil ik iedereen bedanken voor het bezoeken of een reactie
                                      mooie lieve en ontroerend en spontane.....
                                      ze maken mij blij,dank daar voor.
                                                                          
                                                       Christiene.

     
                                                                          
                                                     

                                                  Ik wens jullie vrolijke kerstdagen.

 

En een gezond en gelukkig Nieuwjaar.

 Groetjes Christiene , tot 2016.

Op hoop van zegen.

 

Christiene Düthler©

 Kniertje, met een pannetje soep. 

geschilderd     2006

 

30 x 40 op canvas doek

Kniertje woonde in een vissersdorpje aan de Noordzee.

Ze heeft haar man en twee zonen verloren aan het water. Ze is arm en moet werken als poetsvrouw bij dezelfde reder Bos, bij wie haar drie mannen voeren. Zo nu en dan krijgt ze een pannetje soep en dan is zij dankbaar. Als het stuk begint heeft ze nog twee zoons over. Geert komt net terug uit de gevangenis, hij is een visser in hart en nieren, maar heeft een opstandig karakter. Barend is de jongste en doodsbenauwd voor de zee. Bos wil ze allebei meenemen op zijn schip Op Hoop van Zegen. Je zou zeggen: drie mannen verliezen is genoeg voor een moeder. Maar ze kan geen kant uit. Het wordt nog dramatischer als het gerucht gaat dat de Hoop een ‘drijvende doodskist’ is. Barendje wil niet, huilt en schreeuwt, maar Kniertje dwingt hem te gaan. ‘Toe nou jongen - Toe nou – God zal je niet verlate…’ Het schip vaart uit om nooit meer terug te keren.De vis werd duur betaald.

Een verhaal  .....op hoop van zegen...... uit 1900
er is een toneelstuk en film van gemaakt.
tekst internet.

Herfst storm.........

                                                     Christiene Düthler©

                                              De wind blaast de laatste blaadjes ....

                                              Pen tekenen, en schilderen,36x52

Olijfje......

                                                      Popeye en Olijfje.                 

                                             Olijfje----Pen-tekenen /schilderen Christiene.

                                            Hier even de gedachte achter Olijfje!

                                            Mijn vriendin Barbara en ik zaten samen gezellig

                                            koffie te drinken je weet wel hoe zo iets gaat.

                                            Ze vraagt uit het niets,weet je hoe ze me vroeger

                                            noemde op de werkvloer

                                            ik had echt geen idee,......... Olijfje.

                                            We hebben in een deuk gelegen van het lachen.

                                            Mijn vriendin is allang geen Olijfje meer,maar een Olijf.

                                            Ze is binnen kort jarig.
                                            Olijfje,                       dit is mijn kaartje voor jou.