Totaal aantal pageviews

dinsdag 21 november 2017

Afscheid van de herfst


                                                 Christiene Düthler©


                                      Paddenstoelen geschilderd op doek- 40 x40




                                 Afscheid van de herfst.

                                 De laatste herfstkleuren dwarrelen
                                 naar beneden
                                 langzaam verliest de herfst haar grip
                                 al doet ze nog zo haar best
                                 het regent bladeren al stribbelen ze tegen
                                 er is geen houden aan.
                                 Op de grond tussen de paddenstoelen
                                 groeit een bont tapijt van bladeren
                                 voor de deur van ondergrondse holbewoners
                                 de voorraad is binnen.
                                 Stilte maakt zich meester van het bos
                                 langzaam vraagt koning winter afscheid te nemen
                                 van de herfst
                                 holbewoners gaan in winterslaap.

                                  Christiene Düthler©



vrijdag 17 november 2017

Aan de waterkant


                                           Een reiger een visser met veel geduld.


                                                      de kikker kwaakt nog

                                                      een reiger wacht geduldig

                                                      hap dan is het stil.


                                                          Haiku Jeer

                                                       Dank daar voor.










                      Zoetwater schelpen-Schildersmossel, deze is 17 cm groot

De schildersmossel heeft een lengte van 7 tot 10 cm (soms wel tot 14 cm)

De Nederlandse naam refereert aan het feit dat de grote kleppen van de mossel vroeger door            kunstschilders werden gebruikt om verf in te bewaren.






                                        




zondag 5 november 2017

Diep dal


                                           Christiene Düthler©



                                       Diep dal.
                                       Stap voor stap volg je het wandelpad naar boven
                                       met alleen een rugzakje levensbagage.
                                       Even rust, je kijkt naar benee
                                       in het diepe dal waar stap voor stap
                                       de zware tocht begon
                                       het slinger pad wijst naar boven.

                                        Benen zwaar als lood
                                        maar je hebt voor je zelf gekozen.
                                        Gedachten komen en gaan
                                        er is geen weg terug.
                                        Je kijkt in het diepe dal
                                        voor je gevoel zit je hoog.
                                        moe maar voldaan op de hoogste top
                                        van je kunnen kom je aan.

                                        Een zwarte steen word symbolisch begraven
                                        je haalt diep adem
                                        en kijkt van af de top in het diepe dal.
                                        lopend naar beneden nog even
                                        het voelt licht bevrijd als herboren.

                                         Christiene Düthler©

                                         



zaterdag 28 oktober 2017

Gevallen bladeren




             
                                           Afscheid, een zomer voorbij.
                                           Herfst storm wind en regen,
                                           blaadjes dwarelen naar benee,
                                           oker,geel,rood en bruin.
                                            Kleuren als een bont tapijt.

                                            Je volgt een sprookje dat heet herfst.
                                            Geen kabouters maar paddestoelen
                                            rood met witte stippen,elfenbankjes
                                            een kruisspin in haar web.
                                            In de lucht gekrijs van vogels.

                                             Hoog boven de bomen,
                                             klaar voor het vertrek ver van hier.
                                             Overwinteren in warmere oorden.
                                             Kleuren oker geel,rood en bruin
                                             laten zien hoe mooi de herfst kan zijn.

                                                Christiene Düthler. ©












   
                                  Paddenstoelen Uil - Valk- Kraai
.
                                        Christiene Düthler©          2017

                                        Geschilderd op gevallen bladeren.


                                             =================



                                     Christiene Düthler©         geschilderd 2014.

                                     Totumdieren op boomblad geschilderd.

                                                        Pipul leaves.

                                              Totumdieren - Astrologie.

 De Indianen maken veel gebruik van totems, van dieren die je als een spirituele helper kunt beschouwen. De 12 astrologische dierenriemtekens geassocieerd aan 12 verschillende Indiaanse totemdieren.



maandag 23 oktober 2017

Stille gedachte





                                                             Stille gedachte.
                                                  Een stad ontwaakt het verkeer raast
                                                  rijen mensen een tram vertrekt
                                                  wat blijft is een stille gedachte.
                                                  proeven en ruiken aan de herfst
                                                  ver daar buiten langs de waterkant.

                                                  Waar eenden kringen achter laten
                                                  verdwaalde regendruppels
                                                  tikken op de bladeren
                                                  tussen de vogels hoog in de bomen
                                                  zit één vredesduif.

                                                  Bladeren houden zich stevig vast
                                                  de wind speelt geruisloos
                                                  tuit zijn lippen haalt diep adem
                                                  hij blaast het regent bonte blaadjes
                                                  de witte duif daalt naar beneden.

                                                  Heeft een stille boodschap voor alle mensen
                                                  geniet en leef in vrede.

                                                    Christiene Düthler©

donderdag 12 oktober 2017

Paddenstoelen in herfstsfeer



                                                  Christiene Düthler©     
                                                 
                                       Paddenstoelen -Roodstelige  fluweelboleet.    


                                       



                                                 Paddenstoelen - Cantharel.




                                                   Paddenstoelen - Russeula.


                                                      Christiene Düthler©


                                         Paddenstoelen tekenen - schilderen - 18 x 26




zondag 24 september 2017

Een dorpsschool 6......... einde.


                                                  Christiene Düthler©                              
                                               


                                                           Een dorpsschool.

En dan eindelijk het is maandag de grote dag de bel gaat, de meester gaat met zijn drie klassen naar binnen.En daar staat de jufrouw met haar kinderen klas één twee en drie.En nieuwe Juf en een nieuw schooltje.De juf is een vlotte vrouw, ze stelt zich voor aan de kinderen ,ik ben juf Dea, ze heeft een lijstje met namen en roept ze één voor één naar voren, ze spreekt ze aan en stelt wat vragen en dan is het vragen uurtje voorbij.Juf Dea begint met de lessen en zegt ik ben nieuw voor jullie en jullie voor mij,als we elkaar een beetje helpen komt het allemaal goed,het is muis stil iedereen doet zijn of haar best.Het is even wennen maar de kinderen vinden het al gauw fijn  met hun juf er heerst orde en rust juf Dea heeft de kinderen goed in de hand.
                                                   
De weken draaiden door het gaat goed met jufrouw Dea en haar kinderen.En ook in het dorp was zij graag gezien,ook de mannen zien wel iets in jufrouw Dea en fluiten haar na.Het is woensdag en de juf vraagt,wie gaat er van middag met met mij mee naar de markt,de vingers gaan de lucht in,Greetje jij was het eerst jij mag mee ,smiddags gaat juf Dea haar halen en Greetje staat al klaar,ze mag bij juf achter op de fiets en daar gaan ze.De juf ziet er mooi uit,ze heeft een blauwe jurk aan met wijde stroken, door de wind wapert de lange rok langs Greetje haar gezicht,onderweg word juf na geroepen.Greetje is trots op haar nieuwe juf en dat ze mee mag.Juf Dea zet haar fiets neer en lopen samen op de  markt tussen de kramen van groenten, fruit en stoffen, juf koopt wat fruit en geeft Greetje een mooie rode appel,ze kletst een beetje met Greetje en zegt eigenlijk niks nodig te hebben.maar vind het leuk om over de markt te lopen.Ze komen bij de bloemen kraam welke bloemen vind jij mooi,Greetje weet het niet  ze vind alle bloemen mooi,maar dan ziet ze zonnebloemen en zegt,die vind ik echt mooi.Juf Dea roept mag ik een bos zonnebloemen en pakt ze aan.En dan heeft een anderen koopman haar in het viezier en roept, dag schoonheid als je op mijn knie komt zitten zijn deze bloemen voor jou,dat laat juf Dea zich geen twee keer zeggen,hier Greetje hou even de zonnebloemen vast, en loopt naar de jonge man toe en gaat op zijn knie zitten,hij kijkt haar aan en zegt,een klein kusje kan er zeker wel van af,oké zegt juf Dea en geeft hem een zoen op zijn wang.Hij knipoogt naar Greetje of hij wil zeggen dat is mij toch maar mooi gelukt.Greetje staat met open mond te kijken,de jongen pakt een mooie bos bloemen en zegt kom nog eens langs.Daar staat Greetje van te kijken dat had ze niet verwacht van haar juf.Ze gaan weer naar huis, niet veel later staan ze voor Greetjes huis.Haar moeder staat al voor de deur en vraagt,hebt u even tijd voor een kopje thee,wat denk je Greetje zal ik dat doen? ja gezellig zegt Greetje, geef de zonnebloemen maar aan je moeder zegt juf.En zo zit jufrouw Dea onverwachts bij Greetje en haar moeder op de thee.Greetje verteld van juf op de markt met de markt koopman en de bloemen en de kus,Greetje heeft er geen erg in dat ze dat beter niet had kunnen vertellen.Ze gaat buiten spelen en dan gaat het gesprek over school en de slechte leer prestaties van de kinderen,juf Dea zegt ik heb in een heel korte tijd  veel gezien dit gaat niet meer goed komen,ja zegt moeder wij wachten het nog even af, anders gaan ze naar een andere school in de stad.Juf Dea moet nu gaan maar ze komt zeker nog een keertje terug en kopje thee drinken.Tot zien ziens en bedankt voor de mooie zonnebloemen.Er gaat een half jaar over heen,aan juf Dea heeft het niet gelegen,maar het school bestuur heeft besloten dat het zo niet kan door gaan in het belang van de kinderen word  de school gesloten,de kinderen moeten nu naar de stad op school,waar voor elke klas een meester of jufrouw staat.De laatste dag,alle kinderen zijn verdrietig en nemen afscheid van de meester en jufrouw.Vooral de kinderen van juf Dea valt het zwaar, ze hebben hun Juf in het hart gesloten.Juf Dea zegt in tranen ik zal jullie nooit vergeten.                                                              
                                                  Christiene Düthler©


                                                            Einde

Jaren vijftig
verhaal .

woensdag 20 september 2017

Een dorpsschool 5


                                                  Christiene Düthler©


De laatste middag samen probeerde de meester er toch een gezellige middag van te maken,hij kon prachtig voor lezen,dit is het moment waar ze echt naar hem luisteren,halverwegen de middag gaat de meester op zijn kruk voor de klas zitten en het word muisstil.De meester gaat voor lezen en de kinderen dwalen af en kijken naar buiten en zien een volgeltje dat naar binnen  kijkt.Het lijkt wel of het vogeltje mee zit te luisteren naar het verhaal en blijft zitten.Weer vooruit kijkend naar de meester op zijn kruk,beginnen een paar kinderen te grinneken en het geluid word steeds luider.De meester stopt even met zijn verhaal en kijkt de klas in om te kijken wat er te lachen valt.De meester gaat weer verder,de kinderen kijken elkaar aan,lachen gieren brullen nu is echt de maat vol hij schreeuwt ,en hij vervolgt nog eenmaal zijn verhaal.Hij beweegt zich op zijn kruk met zijn benen uit elkaar,het vogeltje kijkt nog steeds naar binnen,maar de meester ziet hem niet,het is onrustig in de klas, de meester draait op zijn kruk, en nu zien ze het allemaal de meester heeft een gaatje in zijn broek precies tussen zijn benen.De kinderen schudden van het lachen er is geen houden meer aan,lachen gieren brullen.De meester schiet als een raket van zij kruk en schreeuwt en heeft  inmiddels een hoofd als een biet,hij pakt een stapel schriften en gooit  die  met geweld op de oud houtenvloer dat dreunt  nog
even na.Het vogeltje dat aldoor naar binnen heeft zitten kijken is zo geschrokken dat het weg gevlogen is,de kinderen komen echt niet meer bij.Het voor lezen konden nu wel vergeten, en de meester heeft geen vogeltje gezien,laat staan het gaatje in zijn broek.Het is tijd,de kinderen gaan naar huis.De laatste dag is toch anders verlopen dan gedacht.De meester slaakt een zucht, maandag word alles anders

                                         Christiene Düthler©




                                                              Christiene Düthler©


Jaren vijftig
verhaal 
word vervolgd




                                     

maandag 18 september 2017

Een dorpsschool 4


                                                           Christiene Düthler©



                                                      Een dorpsschool.
De school draaide al een paar weken,het bestuur van onderwijs heeft klachten binnen gekregen dat de meester het niet aan zou kunnen.De meester heeft bericht gekregen er komt een nieuwe jufrouw op de school,dat dat zou een grote verandering betekenen, de klassen worden op gesplitst en achter op de speel plaats komt een nood lokaaltje.Als de kinderen hebben plaats genomen dan zegt de meester ik heb groot nieuws,we krijgen binnen kort een nieuwe jufrouw,de drie hoogste klassen blijven bij mij, en de klassen één ,twee en drie komen bij de jufrouw.De meester roept stilte richting Jan en dat is schrikken,de meester staat naast Jan zijn bank en dat telt ook voor jou Jan,je kunt naar beneden en als je rustig geworden bent kom ik je weer halen.Jan loopt met meester van de trap af.De meester had iets nieuws bedacht wie straf heeft gaat de kast in,er waren leerlingen die smeerden hem naar huis,dus de kast gaat op slot.Jan was niet van plan de bezem kast in te gaan,meester grijpt Jan bij zijn arm,Jan zet zich met zijn voeten af tegen de muur, het was een geduw en een getrek de meester had een hoofd als een biet,en geeft Jan een duwtje Jan struikelt de kast in,de meester draait vlug de kast op slot.Hij blijft even staan,dat had hij niet verwacht,Jan was toch wel sterk,meester loopt naar de kraan maakt zijn gezicht nat en wast zijn handen hij moet even bij komen.De meester is halver wegen de trap en Jan laat weten dat hij op gesloten zit, hij slaat met de bezem tegen de deur ja wat nou,meester kon zijn leerlingen niet langer alleen laten.Knal!boem!knal! en Jan slaat nog eens een keer tegen de deur,knal!boem!knal!de meester denkt blijf jij maar mooi zitten, en gaat terug naar de klas.De kinderen vliegen hun bank weer in en het is muis stil maar dan is daar het geluid weer van de bezem.Jan zijn zusje  kijkt heel boos naar de meester,maar de meester ziet het niet eens.De kinderen zitten gebogen boven hun werkjes,en het gebonk van de bezem gaat gewoon door,de meester had er zijn gedachten ook niet meer bij en roept jullie houden je rustig en loopt de klas uit richting bezem kast en maakt de kast deur open.Jan vliegt er uit en roept,dat doet u niet meer dat vertel ik tegen mijn ouders.En nu terug naar de klas zegt meester, Jan gaat op zijn plaats zitten en kijkt naar zij zusje,De rust is weder gekeerd, en dan gaat de bel.De meester heeft zijn dagje gehad.De volgende dag is de laatste dag van de zes klassen samen.De kinderen rennen de trap af naar buiten,Jan zegt tegen Greetje je houd je mond dicht tegen pa en ma,die hoeven het niet te weten,Greetje knikt ze gaan snel naar huis.

                                                              Christiene Düthler©


jaren vijftig
verhaal.
word vervolgd.                                      

zaterdag 16 september 2017

Een dorpsschool 3



                                                   Christiene Düthler©


  Een dorpsschool.

George is een pittig jongetje,hij verstaat een beetje Nederlands en spreken nog minder maar met handen en voeten komt hij een heel eind.Maar kattekwaad daar is hij heel goed in.George en Jan een mooi span.De meester deelt regelmatig waarschuwingen uit.Soms word het de meester echt te veel en buldert dat het af gelopen moet zijn.De eerste klassertjes zitten stijf in de bank,zo geschrokken waren ze.Het leek weer rustiger te worden, en de lessen gaan weer door.Twee kleine meisjes uit de eerste klas zijn vergeten dat ze op school zijn,Bep tekent rare poppetjes en Sofie komt niet meer bij,de meester kijkt hun kant in en vergeet dat het de aller kleinste zijn,en roept dat het af gelopen moet zijn,ga jij maar in de hoek staan,Bep kijkt hem onthutst aan,en loopt tot aan het schoolbord en gaat in de hoek op haar hurken zitten,de kinderen in de klas liggen in een deuk,als de kinderen weer rustig geworden zijn.zegt de meester ga maar weer zitten.George steekt zijn hand op zeg het maar zegt meester,George vraagt of hij naar de wc mag, en gaat op verkenning uit.George houdt van geintjes er is niet veel te zien.Een bezem kast met schoonmaak spullen daar kan hij niks mee maar in de hoek ligt een berg met kolen en George ziet het helemaal voor zich,hij gaat als zwarte piet, hij duikt de kolen hoek in en pakt een kooltje en loopt er mee naar de spiegel,en als een stukje zeep veegt hij er flink mee door zijn gezicht en kijkt nog eens in de spiegel, en zegt tegen zijn spiegel beeld ja zwarte piet.Hij wast zijn handen en nu terug naar boven, hij staat voor de deur en voelt de spanning, een diepe zucht en gooit de deur open.Even is het dood stil maar dan  komen de kinderen echt niet meer bij ze liggen dubbel van het lachen.Dit gaat meester echt te ver en zegt ga maar op je plaats zitten, jij hoeft morgen niet meer terug te komen,dit was de eerste en ook meteen de laatste schooldag voor zwarte piet.De school bel gaat, de klas loopt leeg, alleen zwarte piet zit er nog, de vader van George heeft buiten staan wachten en is naar boven gelopen en herkent zijn eigen zwarte Pietje,de meester legt aan de vader uit dat hij dit gedrag hier niet kan hebben,het was maar voor tijdelijk,maar de meester is er helemaal klaar mee.George heeft niets meer te missen.De vader geeft de meester een hand en loopt met zijn zoontje de klas uit.De meester zucht en ruimt alles op en kijkt de schriften na.Wat een dag!
                                                           Christiene Düthler©


jaren vijftig verhaal.

word vervolgd.