Christiene Düthler ©.
Mariska is haar bloemen krans al vergeten de boer stopt,achter op de aanhangwagen staat een hond die kijkt al net zo verbaast als zijn baas,zo zegt de boer je lijkt wel een bloemen koningin.Mariska denkt hoe krijgt hij het verzonnen nog een fijne dag zegt hij met een grijns op zijn gezicht en rijd verder.Ze pakt haar boek en gaat lezen.Ze heeft er een lange tijd gezeten, ze kijkt verschrikt op haar horloge en denkt het word tijd dat ik weer eens terug ga.Ze fietst weer langs de koeien en paarden en roept tot een volgende keer, het blijft stil nog niet eens een boe terug.Ze fietst het dorp weer in.En de eerste winkel is de schoenen winkel ze had er niet meer aan gedacht ja wat nou? ze kan wel dromen wat er in de etalage staat een stemmetje zegt door fietsen.Mariska wil niet horen en ze stopt,ze denkt alleen maar kijken,ze zet haar fiets neer en loopt naar de etalage.En daar staat ze nog net niet met haar neus tegen het raam.En ze staan er nog en wat zijn ze mooi, ze is er niet op gekleed een spijker broek en hoge veter schoenen.Ze loopt naar haar fiets en zet hem op slot.En loopt naar de winkel deur, er komt een mevrouw naar buiten die houd voor haar de deur open en kijkt met verbaasde blik Mariska denkt is er iets te zien en gaat naar binnen.Wat zie je er mooi uit zegt Willie de winkel jufrouw.Mariska denkt nog al mooi een spijker broek met hoge schoenen,kom je kijken vraagt Willie, ja zegt Mariska Willie wist genoeg.Mariska loopt de winkel door terwijl ze de schoentjes allang heeft zien staan,heel even aarzelt ze en denkt ik ga naar huis, en dan stevent ze op de schoentjes af en vraagt heb je heb je die ook in maat zesendertig? Willie zegt even achter kijken en komt even later terug met een doos dit zijn de laatste in maat zesendertig wil je ze passen, ze doet haar schoenen en sokken uit,en zegt verontschuldigend ik was het niet van plan Willie glimlacht ze kent Mariska en geeft haar een panty kousje voor het passen van de schoenen.Ze rolt haar broekspijpen omhoog en doet het elagante schoentje aan en gaat voor de spiegel staan en ziet dat ze de bloemenkrans nog op heeft en kijkt naar beneden naar de schoenen een mooi schoentje zegt Willie voor onder een rokje of jurkje.Mariska vind ze prachtig en gaat weer zitten en zegt ja ik neem ze,Willie zegt oké en doet ze in de doos Mariska rekent af, veel plezier er mee zegt Willie en tot ziens.De doos gaat onder de snelbinders, en nu naar huis ze stapt op haar fiets met een over gelukkig gevoel en denkt aan haar schoentjes.Ze fietst steeds sneller en heeft er de vaart goed in zitten en fietst en enkele mensen voorbij die glimlachen bij het zien van de bloemenkrans, en denken zo,n grote meid.Ze trapt nog harder en komt richtig huis.
Christiene Düthler©.
2....
word vervolgd.
