zondag 20 mei 2012
Pikkeltjes pap.
Tekening. Christiene Düthler©
Pikkeltjes pap.
Ze woonden in een dorpje waar iedereen elkaar kon jong en oud.Het gezin bestond uit een vader en een moeder met drie zoons en een dochter Tineke.In het dorp staat een pastorie een statig huis met een grote tuin daar woonde de dominee en zijn vrouw met hun zes kinderen vier meisjes en twee jongens.Tineke was daar vaak om te spelen met Stieneke de jongste dochter ze waren vriendinnen, soms mochten ze koken onder toe zicht van Gerda een oudere zus van Stieneke in de grote keuken met het uitzicht op de prachtige tuin .Het was voor de meisjes een feest het koken en het eten.Tineke haar mama zat op een vrouwen vereniging ,er was een uitstapje georganiseerd en de papa,s mochten mee.Het zou een lange dag worden, dus papa en mama namen het zekere voor het onzekere,en keken waar ze hun kroost onder konden brengen.Het leek hun wel leuk als Tineke bij haar vriendinnetje kon zijn..De grote dag brak aan ze had haar tas in gepakt met wat dingetjes het was maar voor een nachtje uit logeren, Tineke was gespannen want ze hield niet zo van logeren maar papa en mama dachten dat gaat wel lukken.Haar mama bracht haar weg het was altijd fijn om bij haar vriendin te zijn.Ze mocht bij Rietje en Stieneke op de kamer slapen.Maar de dag was nog lang, papa en mama waren intussen vertrokken en de pret kon beginnen.Ze hoorden bij de jongsten de andere kinderen waren veel ouder.Alles ging leuk en gezellig zo ging de dag langzaam voorbij.Intussen was het een drukte van belang in de keuken het leek wel of iedereen een taak had.In het huis was ook een eetkamer waar de tafel gedekt werd en in tussen was het eten klaar en werd naar binnen gebracht door de oudste dochters,de dominee en zijn vrouw namen plaats en de kinderen mochten gaan zitten.Het werd doodstil, de dominee deed het grote boek open, de Bijbel en begon een verhaal te lezen Tineke durfde niet meer links of rechts te kijken,toen het verhaal uit was,moesten ze allemaal de handen vouwen de dominee bad hard op,toen hij klaar was met het gebed zei hij eet smakelijk, het leek wel of alles weer tot leven kwam.Tineke had een plaatsje bij het raam haar blik dwaalde af naar buiten in tussen was iedereen klaar met eten de oudste meisjes ruimde de tafel af ze moesten nog even blijven zitten er was nog een toetje, na enkele minuten komen de meisjes weer binnen de een met een stapel borden en de andere met een kom pap,de borden worden vol geschept, er word flink gelepeld Tineke nam een hapje ze wist niet wat haar over kwam noemde ze dit een toetje haar gezicht trok samen ze kreeg geen hap meer door haar keel.De vrouw van de dominee vroeg smaakt het niet Tineke, ze schudde van nee ze fluisterde ik lust geen pikkeltjes pap[gortepap] dat schoot bij de dominee in het verkeerde keelgat jij gaat niet van de tafel ik blijf hier zitten tot dat jij je bord leeg hebt bulderde hij.Ze hadden intussen allemaal hun bord leeg behalve Tineke.De spanning was om te snijden ze werd nu toch wel heel zenuachtig hij gaf de meisjes opdracht de tafel af te ruimen behalve het bord van Tineke.Zo jongens jullie kunnen van Tafel en jij Tineke blijft zitten.De kinderen dropen af daar zat ze dan met de dominee in een kamer.Haar ogen dwaalde af naar buiten was ik maar thuis, de stilte werd verbroken de dominee zijn stem klonk hard en angst aanjagend zijn geduld was op,hij deed de gordijnen dicht,zo dan kun je ook niet meer naar buiten kijken en dan eet jij je bord leeg.Het duurde nog een tijd en plotsklaps stond hij op van de tafel en liep de deur uit zonder iets te zeggen hij liet Tineke hevig onthust achter met haar bordje pap en de gesloten gordijnen.Niet veel later komt de oudste dochter binnen en zegt het is nu wel mooi geweest Tineke en zet het bord op het dienblad en trok de gordijnen open.In gedachten kon Tineke maar aan een ding denken, een nachtje slapen en dan naar huis naar haar papa en mama.Wat een feest had moeten worden het logeren bij haar vriendinnetje was in een klap voorbij.
Christiene Düthler©
Jaren vijftig verhaal.
zondag 13 mei 2012
Niets om aan te trekken.
Tekening. Christiene Düthler©
-
Niets om aan te trekken.
woorden van een vrouw.
Kleerhangers met kleding
regenboog kleuren,en
rood wit blauw
dat is waar ze van houd.
Haar handen glijden over
de kleding voor iedere dag.
Lang wijd kort en strak
in de kleuren diep oranje
geel en zwart ze kijkt door
het venster naar buiten.
Een diepe zucht niets om
aan te trekken,een veel
gehoorde kreet ze wil haar
leven beteren vandaag nog
een keer ze kan het niet laten
die eeuwige spijkerbroek
en haar laarzen.
Christiene Düthler ©
donderdag 10 mei 2012
Licht stad in het groen.
Christiene Düthler ©
-
`
Licht stad in het groen.
Wandelen in het groen ondek de plekjes.
Paarden bloemen niet in de wei
maar in het plantsoen,
wonderschoon in het geel en groen.
Wandelen langs de groenewoudse weg.
Hoge bomen wuiven en wijzen jou de weg.
Het stoplicht staat op groen je steekt het asfalt over.
Wilde konijntjes spelen verstoppertje
op een groene deken, je kunt je ogen niet geloven
zo maar langs de kant van de weg.
Je stopt even bij het licht tot dat iemand roept
groener word het niet het licht staat op groen.
Christiene Düthler ©
donderdag 26 april 2012
zondag 22 april 2012
Vriendinnen club.
Christiene Düthler©
Vriendinnen club van negen.
Pen tekening.... geschilderd op papier.
groter kijken klik op afbeelding.
-
Vriendinnen club.
Vriendinnen club van negen nooit alleen
altijd een om te troosten.
Je lief is pleite je schenkt een rood glas wijn,
enkele vriendinnen komen langs
en brengen je op anderen gedachten.
Ze heeft zitten janken voor een man.
Was hij haar tranen waard.
Vriendinnen een dagje shoppen
Alles vergeten winkel in en winkel uit
je trekt het gordijn open het zijn je vriendinnen
ze liggen in een deuk.
Je ziet ze denken het ziet er niet uit,
ze doet nog een poging het word angstvallig stil.
Geslaagd.......acht paar ogen zijn op haar gericht.
Onthutst roept ze ik heb geen schoenen.
Shoppende meiden tijd voor het terras.
Verspreid onder de stoelen bonte draagtassen
met kleding en schoenen mannen kijken hun
ogen uit negen meiden met blote benen.
Hoog gehakte schoenen een ding weten ze zeker.
ze hebben veel bekijks.
Christiene Düthler. ©
maandag 16 april 2012
Vriendschap.
Christiene Düthler©
Pentekening.
Vriendschap.
Vriendschap voor het leven
of vriendschap voor even.
Ze komen en gaan,
je voelt je rijk.
En telt ze op een hand
van ver af en dicht bij.
In verdriet je verwacht het niet
die jij dacht een vriend te zijn
is er niet.
En dan die eene
altijd op de achtergrond,
die pakt je hand
en zegt ik zal er altijd zijn voor jou
in vreugde en verdriet.
Door je tranen heen
kijk je hem aan
en zegt jou laat ik nooit meer gaan.
Christiene Düthler©
dinsdag 10 april 2012
Spiegelbeeld.
Christiene Düthler.©
Pentekening.
Spiegelbeeld.
Spiegelend haar beeld in vogel vlucht.
Een meisje met vlechtjes huppelt vrolijk
steeds verder en verder weg.
Een jonge vrouw door menig man aanbeden
vind haar grote liefde voor het leven.
Bekroond door een huwelijk
een kinder wens word vervuld.
Kleine en grote zorgen jaren vliegen voorbij
geen kinderen meer maar net volwassen,
slaan zij hun vleugels uit het nest is leeg.
Zij blijft achter.
Kijkend in de spiegel ze kan er niet om
heen zichtbaar is de tijd verstreken.
Zonder taboes van vroeger haar streven
alles kan geen moeten.
Een tweede jeugd is haar gegeven
ze houdt van het leven.
Christiene Düthler©
zaterdag 7 april 2012
Vrolijke Paasdagen.
Christiene Düthler.©
Geschilderd op doek
50x60 cm.
groter kijken klik op de afbeelding.
Aan al mijn bezoekers een vrolijk en gezellige Paasdagen.!!!!!
zondag 1 april 2012
Lente gevoel.
Lente gevoel.
Zacht blauwe luchten,ochtend dauw.
Vogels zingen het hoogste lied,
koeien gaan voor het eerst naar buiten
maken rare bokkesprongen vertrappen
madeliefjes in de wei.
Lammetjes kijken verbaast naar alles.
Vlindertjes vliegen voorbij.
Winter jassen blijven uit,de zon weerkaatst
op witte gezichtjes,meisjes vragen om kleur.
Flaneren met weinig,aanbidden de zon,
in ruil voor bruine benen.
Poeslief ligt te loeren naar de vogeltjes
in de bomen,de winter is verdreven.
Zonnestralen.....
Lente een gevoel.
Christiene Düthler ©
Zacht blauwe luchten,ochtend dauw.
Vogels zingen het hoogste lied,
koeien gaan voor het eerst naar buiten
maken rare bokkesprongen vertrappen
madeliefjes in de wei.
Lammetjes kijken verbaast naar alles.
Vlindertjes vliegen voorbij.
Winter jassen blijven uit,de zon weerkaatst
op witte gezichtjes,meisjes vragen om kleur.
Flaneren met weinig,aanbidden de zon,
in ruil voor bruine benen.
Poeslief ligt te loeren naar de vogeltjes
in de bomen,de winter is verdreven.
Zonnestralen.....
Lente een gevoel.
Christiene Düthler ©
vrijdag 30 maart 2012
Een vogeltje dat naar binnen kijkt.
Christiene Düthler ©
Een vogeltje dat naar binnen kijkt.
De dorps school lijkt meer op een oud woonhuis dan op een school,de kinderen moeten eerst de trap op en komen dan in hun les lokaal dat niet groter is dan een huiskamer waar een paar bankjes in staan.Als de kinderen binnen komen en de meester plaats neemt op zijn kruk voor de klas word het stil,want de meester gaat voor lezen het word muis stil, de kinderen dwalen af en kijken naar buiten en zien een vogeltje dat naar binnen zit te kijken het lijkt wel of het vogeltje mee zit te luisteren naar het verhaal dat de meester verteld, en blijft mooi zitten.Weer vooruit kijkend naar de meester die op zijn kruk zit te draaien beginnen een paar kinderen te grinneken en het geluid word steeds luider,de meester kijkt de klas in om te kijken wat er te lachen valt de meester gaat weer verder met zijn verhaal, de kinderen kijken elkaar aan.En dan lachen gieren brullen nu is bij de meester echt de maat vol.Hij schreeuwt en hij tiert even word het stil en hij vervolgt zijn verhaal meester beweegt zich op de kruk met zijn benen uit elkaar en het vogeltje kijkt nog steeds naar binnen maar meester ziet hem niet.Het is onrustig in de klas, de meester draait op zijn kruk, en nu zien ze het allemaal de meester heeft een gaatje in zijn broek presies tussen zijn benen.De kinderen schudden van het lachen in hun banken en dan is er geen houden meer aan,lachen gieren brullen.Meester schiet als een raket van zijn kruk en schreeuwt en tiert en heeft in middels een hoofd als een biet.Hij pakt een pak schriften en gooit die met geweld op de oud houten vloer, een dreun horen en zien vergaan het vogeltje dat aldoor naar binnen heeft zitten kijken is zo geschrokken dat het weg gevlogen is, de kinderen komen niet meer bij het voorlezen kunnen ze nu wel vergeten de meester heeft het vogeltje niet gezien laat staan het gaatje in zijn broek.
Christiene Düthler ©
2. verhaal jaren vijftig.
Abonneren op:
Posts (Atom)

